موضع اسلام در قبال حقوق بشر
علامه مرجع آيت الله العظمی سيد محمد حسين فضل الله با صدور بيانيه ای موضع اسلام در قبال حقوق بشر را تبيين نمودند. در بيانيه ايشان آمده است:
چند روز پيش از اين با شصتمين سالگرد صدور بيانيه جهانی حقوق بشر مصادف بود که بسيار بی سر و صدا از کنار گذشته شد. در اين باره فقط تعدادی نشست و سخنرانی برگزار گرديد و در آنها از اهميت صدور اين بيانيه و روند رو به افزايش زير پا گذاشته شدن حقوق بشر توسط قدرتهای جهانی و بين المللی در سطح جهان و در منطقه عربی و اسلامی خصوصاً سخن گفته شد.
خوب است که اشاره شود اسلام مسأله حقوق بشر را يکی از اهداف اساسی و مهم رسالت خود قرار داده است. به نحوی که آن را در سطح احکام و قوانين خود مورد حمايت قرار داده و در مجموعه فکری و تشريعی خود لحاظ نموده است. علاوه بر اين صرف نظر از ماهيت مورد نظر قوانين حقوق بشر، سعی نموده است که از تجربه عملی اسلامی ابتدايی خود در مدينه، از آن حفاظت به عمل آورد. زيرا اسلام خواهان آن است که تمام بشريت گام در مسير اسلام و آزادی نهاده و در تمام عرصه های موجود برای آزادی بيان و تعيين سرنوشت راه رشد و ترقی را بپيمايد. چرا که دين برای خدمت به انسان آمده است نه اين که انسان در خدمت دين قرار گيرد.
عقيده ما بر اين است که آن چه که در اصول ومبانی بيانيه جهانی حقوق بشر آمده است، به هيچ وجه از اصول ومبانی اسلام به دور نيستند. خصوصاً که بعضی از اين اصول ريشه اسلامی و دينی دارند. زيرا دين تأکيد می دارد که انسانها آزاد به دنيا می آيند و در کرامت و حقوق برابر می باشند و هر انسانی اين حق را دارد که بدور از هر گونه تبعيضی در نژاد و رنگ و جنسيت و زبان و نظاير آن از آزادی و حقوق وارد شده در بيانيه جهانی حقوق بشر برخوردار باشد.
ولی ما می بينيم که از زمان تصويب اين بيانيه در مجمع عمومی سازمان ملل متحد در سال 1948 تا کنون شاهد زير پا گذاشته شدن حقوق بشر بوده ايم. آن هم توسط همان دولتهايی که بيشترين فشار را برای تصويب اين بيانيه اعمال نمودند. تا جايی که زشت ترين جنايت تحت عنوان اين شعار صورت پذيرفته است و اصول و مبانی آن بازيچه خريد و فروش بازارهای سياستهای بين المللی شده است. همان سياستهايی که از خود سازمان ملل برای اجرای طرحها و برنامه های خود استفاده می نمايند.
شايد جالب اين باشد که رژيم صهيونيستی هم که موجوديت خود را هفت ماه پيش از صدور اعلاميه جهانی حقوق بشر اعلام داشت، اشتباه دولتهای بزرگ و فاجعه بزرگی بود که قلب حقوق بشر را نشانه گرفت. اما هم چنان در زير چتر حمايت بين المللی قرار دارد و به سازمان ملل متحد اين اجازه داده نمی شود که در باره جنايتهای اسرائيل تحقيق نمايد. جنايتهايی که از ديرياسين و کفرقاسم تا صبرا و شتيلا و قانا صورت گرفته اند. برای همگان روشن است که رژيم صهيونيستی نگذاشت تا تحقيق روشنی در باره جنايت جنين صورت گيرد. ايالات متحده آمريکا هم در برابر سازمان ملل متحد ايستاد و نگذاشت که شيمون پرز رئيس کنونی اسرائيل مورد اتهام مستقيم قرار گيرد. همانی که مسؤول جنايت قانا بود. همين طور آمريکا پطرس غالی دبيرکل وقت سازمان ملل متحد را مجازات نمود و نگذاشت که برای دومين بار به مقام دبيرکلی سازمان ملل دست پيدا نمايد. زيرا او اين جرأت را به خود داد و اسرائيل را متهم نمود که با تعمد و خون سردی اين جنايت را مرتکب شده است. ما عقيده داريم که اعلاميه جهانی حقوق بشر به يک عنوان صوری تبديل شده است که با فشارهای نظامی آمريکا و اسرائيل و اختلال در معيارهای قدرت به سود قدرتهای مسلط و وحشی گری دولت آمريکا خصوصاً و حمايت هميشگی از اشغالگری و غصب، اصول و مبانی آن مانند برگهای پاييزی روی زمين ريخته اند.
ما تعجب می کنيم که چگونه وزير امورخارجه دشمن اين اجازه را به خود می دهد و خيلی راحت اعلام می دارد که راه حل قومی ملت فاسطين در جای ديگر وجود دارد خصوصاً بيرون از چارچوب فلسطين اشغالی در سال 1948 و درست همزمان با سالروز شصتمين سالگرد صدور اعلاميه جهانی حقوق بشر، دعوت می نمايد که فلسطينيان موجود هم آواره و بيرون رانده شوند. بدون اين که کوچکترين واکنشی ازسوی مسؤولان بين المللی صورت گيرد. بايد مسؤولان عربی به مسؤوليت خود عمل کنند و به اين فراخوان پاسخ محکم بدهند. آن هم در شرايطی که می بينيم تصريحات عربی از يورش به ايران و نيروهای مقاوم وبازدارنده و دوستی با اسرائيل آغازيدن گرفته است.
ما در عين حالی که به خوبی احساس می نماييم اعلاميه جهانی حقوق بشر و ساير اصول بين المللی و انسانی ديگری که حقوق ملتها و خصوصاً حق تعيين سرنوشت را برای آنها به رسميت شاخته اند، فقط به پلاکاردی بين المللی تدبديل شده است که به بهانه آن دهها هزار نفر کشته شده اندو به بهانه آن گروهها آواره می شوند و ملتها از خانه و کاشانه خودشان بيرون رانده می شوند. خصوصاً مثل آن چه که در فلسطين ديديم و کشورها به اشغال در می آيند مانند عراق و افغانستان. ما عقيده داريم بدور از قدرتی که بتواند از اين اصول و مبانی حمايت به عمل آورد، اين اصول و مبانی فاقد حيات و زندگی هستند. از اين رو از ملتها و قدرتهای بازدارنده و زنده می خواهيم که راه قوی شدن و حمايت کردن از وحدت داخلی را ادامه دهند. زيرا در دنيايی که فقط برای زورمداران ارزش قائل هستند، اغلب دولتها از جنايتکاران حمايت می کنند و در داخل و بيرون سازمان ملل متحد در حاشيه و نظم و قوانين آن، فقط از سلامتی ايشان اطمينان حاصل می کنند.
دفتر علامه مرجع آيت الله العظمی سيد محمد حسين فضل الله بيروت؛ 22 ذی الحجة 1429 هـ برابر با 21/12/2008م